तिचं सटवीचं वाण

बाई नाजूक गोजिरी, चवळीची शेंग जशी,
भर भरली अंगानं, बघ मोहरते कशी..

अशी काय ती दिवाणी, सांजवेळी फ़िरकली,
नदीकाठी तळ्याकाठी, तिची पावलं रूतली..

बाई फ़िरे रानोमाळी, जसं पिसाटलेलं वारं,
तीत नादला तो वेग, मानली वा-यानीही हार..

खुळी डोंगर-कपारी, एकलीच गाणी गाते,
फ़ेर धरते हसून, गाभूळली चिंच खाते..

बाई वेडी गं वडी गं, वर डोळे वटारते,
तिला घाबरुन मग, वर वीज कडाडते..

अनवाणी पायांनी ती, सारं रान धुंडाळते,
काटा बोचला तिला की,आभाळ पाझरते...

बाई वा-याची वा-याची, बाई तशी गं नाठाळ,
अंगाला टोचती नजरा,तरी नाचे बांधूनिया चाळ...

बाया बापड्या बघती, घेऊन नजरेत घाण,
तिला फ़िकीर कुणाची, तिचं सटवीचं वाण..

तिला फ़िकीर कुणाची, तिचं सटवीचं वाण...

हर्षदा विनया..

update : बाई म्हणली कि तिच्या चौकटी नकळतंच आखून दिल्या जातात आणि त्या तशाच्या तश्या accept पण केल्या जातात..
मोकळ्या रानात फ़िरणं, काम नसताना घराबाहेर राहणं हे दर दूरंच..पण सहज म्हणून संध्याकाळी फ़ेरफ़टका मारायचं असं तिला वाटलं तरी हजारो माणसं चालत असलेल्या रस्त्यात सुद्धा कोणीतरी सोबत (ओळखीचं) हवं असतं तिला.. कारण तिला तसचं शिकवलेलं असतं....
अशा परिस्थितीमध्ये, एखादी मोकळं राहू पाहणारी मग सटवी ठरते...
माणुस म्हणून सुद्धा साधा हवा असलेला मोकळेपणा सहजासहजी मिळत नाही..
अजूनही गावागावांमध्ये, अफ़गाण, इराण, इराक, बांग्लादेश, भारत (हो आपण सुद्धा) अशा देशांमध्ये आजही बाईचा मोकळेपणा आणि तिचं चरित्र याचा सहज संबंध लावला जातो...

मोकळं फ़िरू पाहणं, निसर्ग अनूभवून पाहणं, स्वतःला आत्ममग्न ठेवणं, या तिच्या गरजा असूच शकत नाहित असं वाटतं या जगात सगळ्यांना... त्यात एखादी "नाठाळ" निघालीच तर तश्याच कडक आणि अश्लील शब्दांमध्ये तिची विभत्सना होते आणि प्रत्येक स्त्री त्या शब्दांना "घाबरते"...
....
म्हणून जर घरात बंदिस्त राहणा-या, खिडकीतून आलेली हवा पुरेशी असणा-या बाईकडे जर सतीचं वाण असेल..तर मी जिला रंगवू पाहतेय अशा बाईकडे सटवीचंच असायला हवं नाही का?
...
या बद्दल तस्लिमा नसरीन यांच्या लेखनमालेतील (नष्ट मेयेर नष्ट गद्य) पहीलाच लेख वाचण्याजोगा आहे..

हर्षदा

ता.क. नष्ट म्हणजे वाया गेलेली.. नष्ट मेयेर नष्ट गद्य म्हणजे नाठाळ बाईचे नाठाळ लिखाण..
तस्लिमा स्वतःला नाठाळ समजते.

कौलारू

कौलारू घर म्हटलं, की सगळाच अंधार...
घराचं छप्पर आणि...
कितीतरी कौलांमध्ये एखादी काच..
काचेतून येणारा एक कवडसा ...
...........प्रकाशाचा...........
त्यातले असंख्य धूलीकण..
उगाच तरंगणारे....

देहाचं घर पण माझ्या..
असंच कौलारू..
बुद्धीच्या छप्पराचे...
बुद्धीच्या छप्परातही अशीच एक काच..
मनाची..
त्यातून येणारा एक कवडसा...

तरंगणारे असंख्य कण...
काही आठवांचे,
काही आसवांचे,
काही मित्रांचे..
काही मित्रांच्या अबोल्याचे...
काही विचारांचे,
काही स्वप्नांचे..
स्वप्नांसाठी झिजलेल्या अंगाचे...

काही उगाच आपले असेच.. नुसते सुन्नतेचे..
..रिकामे रिकामे.....

हर्षदा विनया

तुझ्यासाठी..

यापूढे, कधी मुठी आवळल्याच,
तर न चुकता,
कोरून ठेव,
एका स्त्रीचे चित्र मनगटावर,
असंख्य माद्यांच्या गदारोळातंही,
स्त्रीत्व जपणा-या ’स्त्री’ चं चित्र..
"तुझ्या" स्त्री चं....

कधी रागात,
दात-ओठ खाताना,
सापडलास स्वतःला,
चुकून..
तर बघ तिचे गोलाकार नाजूक स्तन,
स्वतःच्याच मनगटावरचे...
कर हस्तमैथून,
आणि सांग स्वतःला, "मी शांत झालोय"

कधी आवेशात,
वावटळीसारखा भिरभिरताना,
सापडलास स्वतःला,
तेही चुकूनंच..
तर बघ तिचं मनगटावरचं अस्तित्त्व..
आवळून धर तिला तुझ्या बाहूत,
जाणवेल तुला,
तुलाच धरून ठेवलंय तिनं,
तुला आणि तुझ्यातल्या वावटळीलाही....

कधी उद्वेगात,
दोन हातात तोंड लपवून,
रडताना सापडलास स्वतःला..
चुकून.. हो चुकूनंच...
कि सारे अश्रू सांडून दे..
मनगटावर...

नाहीशी होईल ’ती’..
आणि मुठीही सुटतील..
आवळलेल्या....

तुझ्या ओंजळीत,
तुझेच अश्रू बनून..
वाहेल ती.. तुझी ’स्त्री’..

हर्षदा विनया..

आणि बस्स.. आई गं !!

इथून पळ, तिथून पळ,
इथे आपट, तिथे आपट,
एक गुद्दा, एक फ़टका,
एक उडी नि मानेला झटका..
धाड धाड, खड खडाट..
धडाम धूम आणि बस्सं.. आई गं !!

वेडे वेड , वेडाची लिमीट,
क्रूष्णविवर, चंद्रशेखर लिमिट,
इकडॆ रेषा, तिकडे रेषा..
लक्ष्मणरेषा, सगळीकडे लिमिट..
आडवा छेद, उभा छेद..
ह्या आक्रूत्या, त्या आक्रूत्या..
तळ्यात उडी किंवा मळ्यात उडी..
धाव धाव पळ पळ.. आणि बस्स.. आई गं !

पडला देह, सावरलं मन,
खरचटला देह, फ़ुत्कारले मन..
शरीर थंडावले, किंचाळले मन..
वर वर स्तब्ध, निस्तेज देह..
आत आत आग आग..आणि बस्स.. आई गं !!

..हर्षदा विनया..

थेंब

ट्प ..
मंदसा नादावला
आणि
एक थेंब बरसला..
कपाळाच्या मध्यभागी...
झाली जाणीव ओली..

सरळ पाझरत आला..
नाकाच्या टोकावर..
मीच त्याला सावरून,
धरल्यासारखा...
शांत.. संथ..

दूसरा थेंब ...
गालावर ओघळला..
गूदगूल्या करीत..
पूरेपूर जाणवला..
पळत आला खाली,
भिजवली हनूवटी,
जशी स्पर्शीली ..
मायेने कूणीतरी...

तिसरा थेंब हातावर..
थोडासा जोरात..
मोती बरसावा तसा...
मी पटकन ओंजळ बनवली,
सारे मोती साचले तळहाती...

मग पिऊन घेतला थेंब थेंब,
आणि ओठांनाही झाला स्पर्श..
कूणाचीतरी,
बोटं फ़िरल्यागत...

असा एकेक थेंब बरसत राहिला..
भिजवत राहीला...
ट्प ट्प नादावत राहिला..
आणि मी भिजल्यावर,
मीही पाझरले.. डोळ्यांतून..
काही थेंब माझ्यातही पाझरले..
चेह-यावरच्या,
त्या थेंबांशी एकरूप होत...
सारे थेंब थेंब भरून राहीले माझ्यात...
आता.. मलाही बरसायचंय..
कूणावरतरी..
बरसायचंय मलाही..
बरसायचंय..

हर्षदा विनया.
(मार्च २००९)

माझं मन.. !!

"mind manifests itself as
the stream of consciousness"
पूस्तकातली व्याख्या घोकून,
जेव्हा पूस्तक बाजूला ठेवलं..
आणि खिडकीतून बाहेर पाहीलं..
चांदण्यांनी भरलेलं आकाश दिसलं..
एकेक चांदणी गलोलीने पाडावी वाटली..
आणि कळलं पुस्तकाच्या व्याख्येच्याही..
पलीकडॆ आहे वेडं मन !!

कधीतरी वाटतं, मोठ्याश्या oysterमध्ये,
वाळूसारखे अलगद शिरलो..
तर आपला पण मोती होईल?
कधी कधी वाटतं..
जगातली सगळी फ़ुलं,
पांघरली अंगावर तर...
मी सुगंध मिळवेन कि ते?
हसरं हसरं फ़ूलपाखरू उडताना पाहीलं,
कि पाठ चाचपून पाहाविशी वाटते..
चूकून एखादा तरी पंख फ़ूटला असेल तर
आणि कळतं,
पूस्तकाच्या व्याख्येपलीकडचं माझं मन !!
एकटं असलं तरी सोबत करतं,
जीवनाच्या असंख्य आयामांतून फ़िरवते..
देह स्थिरावलेला असला तरी..,
कधी बाबाच्या मांडीवर डोके ठेवून येतं,
कधी प्रियकरच्या गालाला गाल घासून येतं,
कधी अवकाशातून हूंडारत राहतं....
आकाशगंगा सोडून उगा देवया्नीच्या वाटेला जातं..
आणि कळतं, व्याख्येपलीकडंचं मन !!

हसता हसता डोळे ओलवून टाकतं,
पडता पडताच "उठ" म्हणून सांगतं..
स्वतः हरवते पण मला सावरतं..
असं व्याख्येपलीकडचं मन !!

या गर्दीत वास लागल्यासरखंच..
"माझ्या" माणसांकडॆ ओढ घेतं..
मुक्ततेच्या व्याख्येत जाणीवांना बसवते..
आणि मजेमजेतंच अद्वैत शिकवतं...
सगळं so called "माणूसपण" बाजूला ठेऊन,
"माणूस" नावाचा प्राणी बनून जगायला शिकवतं..
जगण्यातला रस पिताना..
सगळॆ आडपडदे दूर टाकायला लावतं..
तेव्हा कळतं, व्याख्येपलीकडंच माझं मन!!

वाकूल्या दाखवत स्वतःच,
कोडे बनून उभे राहते....
"चल बघू सोडव मला"...
आणि कळता कळता हातून निसटतं..
असं व्याख्येपलीकडंच माझं मन !!

हर्षदा विनया...

शून्याचा काळ

.जेव्हा रात्री जास्त जागतात,
आणि पहाट लवकर उठते,
तेव्हा मध्येच निपचित पडतो,
तो फ़क्त "एका शून्याचा" काळ...

मग तो शून्य पांघरून घ्यायचा..
अंगा-खांद्यावर, डोक्यावर...
आत शिरायचे त्याच्या..
त्यालाच त्रिमीतीय बनवून..
आणि शिरलो त्या पोकळीत,
कि आपणंही निपचित पडायचं..
त्याच्यासारखंच.. निश्चिंत..शांत..
काळाला मागे टाकत....
...........
..............
पोकळीत शिरणं आणि
निपचित पडणं...
घेऊन जाते शून्याच्या ..
त्रिमीतीच्या पलीकडच्या..
चौथ्या मितीत...
काळाला जिथे मागे टाकून..
डोळे बंद करून..
शिरते त्या "मंद" अवस्थेत..
तेव्हा काळाची चौथी मितीपण हरते.
. माझ्या निगरगट्टपणापूढे..
शांत, निंवात, बंद डोळे....
आणि ती तंद्री मोडण्यासाठी..
आसूसलेले माझ्या मनातले विचार..
ही अजून पाचवी मिती....
नालायकशी.. चौथीवर स्वार होऊ पाहणारी...
पण छे !! आता शक्य नाही..
शून्य अजून लहान लहान होतंय..
पाय आता पोटाशी घ्यावे लागतायंत,
मान खाली वाकवावी लागतेय..
पाठीला बाक आणून एक गोल बनलायं..
माझाचं.. शून्यासारखा...
आता शून्य बिंदू होऊ पाहतोय...
आणि मग पूढे.. "nothing" होऊ पाहतोय..
छे !! आता मागे वळणे नाही..
आता ते शक्यंच नाही..

हर्षदा विनया.(२४ फ़ेब्रू. ०९)