कृष्णा ...........

कृष्णा तूझी मीरा आता वेडावलीये...
रोजचीच धावपळ..
आणि रोजचीच ट्रेन..
गर्दीतले असंख्य स्पर्श..
...पण सगळॆ नकोसे !!
डोळ्यासमोरच्या असंख्य आकृत्या....
..
आणि त्यांच्या वेडगळ सावल्या..
सगळंच कसं मला फ़सवणारं...

या रोजच्या नव्या जगण्यातही..
रोज बदलत नाहीस तो तू..
तूझी आठवण..
आणि तू नसण्याची बोच...
हे शल्य जपावं आणि उधळावंही..
एकाच वेळी... क्षणी..

तसा तू अनोळखीच माझ्यासाठी..
......निराकार.....
चेहरा..माहीत नाही..
उंची, आकार, रंग, ढंग..
माहीत नाही....
पण तू "तू"च आहेस..
इतकंच कळतं !!!

किती सूखावले असते जर..
तूही असतास..याच गर्दीत..
कूठेतरी..
तूही शोधलं असतंस मला !!
विसावले असते क्षणीक का होइना??
पण सूखासाठीच !!

पण तू नाहीस...
तू नाहीसंच कूठे...
!!

हर्षदा.......

(अशा प्रत्येक मीरेसाठी जी कृष्णासाठी झूरता झूरता एकटीच लढते ..रोजचं का असेना, पण कठीण लढणं.. आणि तिच्या कृष्णासाठी... )
बस मध्ये शेजारी बसलेली एक मूलगी फ़ोनवर फ़ार लाडीगोडीने छान छान (साधारण दोन तास ) बोलत होती.. मनात येइल ते..हटटाने तक्रार करत होती.. असंख्य रंग, रस दिसले तीच्या बोलण्यात.. त्या गप्पांपूर्वी माझ्यासारखीच त्रासलेली ती गप्पांनंतर अचानक खूलली होती..मला कळलंच नाही..काय जादू झाली...पण जादू झाली खरी.. काहीतरी !!
तेव्हा सूचलं .........