February 23, 2009

सूख-सूख

देहाला हवेसे,
सूखी कवडसे,
तरी मागतसे,
सुख-सुख !

सुखाला म्हणावे,
कूठून व्याख्यावे,
अनादि अंतिम,
सूख-सूख !

व्याख्या कठीणंच,
संदर्भ देहाचा,
मोजणे अशक्य,
सूख-सूख !

कसे समजावे,
जेव्हा उमजावे,
देहा विसरावे,
सूख-सूख !

देहाचा वापर,
माध्यम केवळ,
कळून उरावे,
सूख-सूख !

भोग भोगायचे,
इतूके कामाचे,
आत्म्यास पूजावे,
सूख-सूख !

अंतरी वसावे,
उच्च पूजनिय,
दाविले पल्याड,
सूख-सूख !

बंद डोळ्यांमाजी,
दिसला प्रकाश,
जाणावे तेचहे,
सूख-सूख !

बाजूला विरळ,
हवाही चपळ,
डोळियाचे पाणी,
सूख-सूख !

आभाळीचा सूर्य,
तांबडे आकाश,
शहारले अंग,
सूख-सूख !

मंदिराच्या पायी,
लाविली तंद्रीही,
शूद्ध हरपली,
सूख-सूख !

असेही सूखात,
भोगियले आज,
वसला मनात,
सूख-सूख !!

नास्तिक मनात,
फ़ूलवल्या आशा,
प्रिय परमेशा,
सूख-सूख !!

हर्षदा..
ह्म्म्म... सूख- सूख

3 comments:

Harish Potdar said...

hi kavitra vahchana he hi ek sukh aahe. Nehamichya shabdanpeksha vegali, saglyanchya watnichi nahi hi kavita. Pan mi tyatla aananda samju shakto, mhanunach he khas abhinandan.

संदीप said...

Vichaar chaan maandales... Kavitaa cum THOUGHTS vaatatat...

Aavadali kavitaa!

लक्ष्मीकांत said...

सूख सूख सूख... आपला विचार अगदी तस्साच दुसऱ्यात दिसतो तेंव्हा ते खरंच सूख सूख सूख...
मला कविचा-लेखकाचा स्वभाव समजून कविता वाचायला आवडतं.म्हणूनच मी अगदी पहिल्या post पासून वाचायला सुरवात केली आणि असं वाचायचं सुचल्याबद्दल आता स्वत:वर खूष झालोय.... तुझ्या लेखनात इतकं डोकावू दिल्याबद्दल खरंच धन्यवाद.