August 2, 2010

तूला...

परिघावरचं जग,
त्याची अविरत यात्रा,
मीही आहेच प्रवासी,
तरी शोधते भेदरून..
तूला.. तूला...

चालणारे चालतायंत,
पळणारे पळतायंत,
मी मात्र रांगत राहीलेय,
माझी बाळमूठ मागते..
तूला.. तूला...

कश्या पापण्या मिटतात?
कसे उमलतात डोळे?
कसा येतो आणि हरवतो चंद्र..
एक स्वप्न पाहतं..
तूला.. तूला...

हर्षदा

8 comments:

Narendra Damle, words to speak and a heart to listen said...

इन्शाल्ला,
आप और वोह ख्वाब,

कही में समीट जाऍं
कही के ना रेह जाऍं

Mrs. Asha Joglekar said...

तुला तुला अन् फक्त तुलाच पाहण्याचं वयच आहे हे.
आवडली कविता.

चैताली आहेर. said...

कश्या पापण्या मिटतात?
कसे उमलतात डोळे?
कसा येतो आणि हरवतो चंद्र..
एक स्वप्न पाहतं..
तूला.. तूला...


oh dear...
काय हळवं लिहिलंस गं.....awesome...

A Priori of My Life ! said...

mast ahe....khup najuk aahe...chhan !!

सत्यजित माळवदे said...

faar sundara ga... masta

संदीप सुरळे said...

Khupach sunder lihilis kavita. Kavita mhananyapeksha manaatun nighaleli aarjave mhanane bare vaaTel...

Anant s .Dhavale said...

changla blog..

Anant s .Dhavale said...

Changala Blog..