परिघावरचं जग,
त्याची अविरत यात्रा,
मीही आहेच प्रवासी,
तरी शोधते भेदरून..
तूला.. तूला...
चालणारे चालतायंत,
पळणारे पळतायंत,
मी मात्र रांगत राहीलेय,
माझी बाळमूठ मागते..
तूला.. तूला...
कश्या पापण्या मिटतात?
कसे उमलतात डोळे?
कसा येतो आणि हरवतो चंद्र..
एक स्वप्न पाहतं..
तूला.. तूला...
हर्षदा

8 comments:
August 4, 2010 10:10 PM
इन्शाल्ला,
आप और वोह ख्वाब,
कही में समीट जाऍं
कही के ना रेह जाऍं
August 29, 2010 9:40 PM
तुला तुला अन् फक्त तुलाच पाहण्याचं वयच आहे हे.
आवडली कविता.
September 18, 2010 1:44 AM
कश्या पापण्या मिटतात?
कसे उमलतात डोळे?
कसा येतो आणि हरवतो चंद्र..
एक स्वप्न पाहतं..
तूला.. तूला...
oh dear...
काय हळवं लिहिलंस गं.....awesome...
September 25, 2010 11:14 AM
mast ahe....khup najuk aahe...chhan !!
September 28, 2010 8:02 PM
faar sundara ga... masta
December 5, 2010 9:33 AM
Khupach sunder lihilis kavita. Kavita mhananyapeksha manaatun nighaleli aarjave mhanane bare vaaTel...
December 11, 2010 10:14 PM
changla blog..
December 11, 2010 10:24 PM
Changala Blog..
Post a Comment