शून्य !!

काल ट्रेनमधून चालले होते. इतक्या गर्दीच्या ठिकाणी एकटी... खरंच एकटीच... कुणाचे काहीही पडलेले नसलेली मी...

उभी होते दारात, एकटक शून्यात पाहत... जशी जशी ट्रेन पुढे जात होती, तसे तसे माझे नवीन नवीन शून्य निर्माण होत राहिले... माझ्या नजरेच्या टप्प्यात येण्यासाठी...

कधी Parle-G ची बिल्डिंग, कधी काही ओळखीच्या दुकानांच्या पाट्या... बस, काहीही माझे शून्य व्यापणारे...

सगळे दिसत असूनही कशाचीही फारशी जाणीव होत नव्हती, कदाचित.

अचानक ट्रेन थांबली... आणि शून्यसुद्धा.

एका पिंपळाच्या झाडावर थांबले शून्य.

पानांची सळसळ...
काळ्याभोर आकाशातले नाजूक थेंब स्वतःच्या पदरात घेणारी पाने...
वाऱ्याशी खेळणारी...
स्वतःकडे ओढून घ्यावे ते झाड...
असे वाटत राहिले...

अचानक पाऊस सुरू झाला...

सगळे थेंब तोंडावर ओघळले...
भिजवले मला...

खूप वेळापासून इतरांशी काहीही देणे-घेणे नसलेली मी, अचानक जागी झाले.

कुणीतरी मोबाइलवर गाणे लावले होते... माझ्या कानांनी ऐकले असावे, माझी परवानगी न घेता... :(

"लग जा गले कि फिर ये हसीं रात हो ना हो,
शायद फिर इस जनम में मुलाकात हो ना हो..."

आणि मग, मघापासून पावसाच्या पाण्यापासून माझ्या पापण्यांनी संरक्षण केलेले डोळे स्वतःच ओले झाले...
तेही अचानकच...

आणि मग...
चेहऱ्यावरून वाहणारे पावसाचे पाणी की डोळ्यातले...

आलेला कढ... गाण्यामुळे की मनातला... वारा वेगाने वाहतोय की माझे मन... हे प्रश्न पडत राहिले...

ट्रेन परत सुरू झाली...

पण आता बाहेर पाहायचे नव्हते...
आता 'आत' थोडे वाकून पाहायची गरज होती