तिचं सटवीचं वाण

बाई नाजूक गोजिरी, चवळीची शेंग जशी,
भर भरली अंगानं, बघ मोहरते कशी

अशी काय ती दिवाणी, सांजवेळी फ़िरकली,
नदीकाठी तळ्याकाठी, तिची पावलं रूतली

बाई फ़िरे रानोमाळी, जसं पिसाटलेलं वारं,
तीत नादला तो वेग, मानली वा-यानीही हार

खुळी डोंगर-कपारी, एकलीच गाणी गाते,
फ़ेर धरते हसून, गाभूळली चिंच खाते

बाई वेडी गं वडी गं, वर डोळे वटारते,
मग घाबरून तिला, वर वीज कडाडते

अनवाणी पायांनी, सारं रान धुंडाळते,
काटा बोचला तिला, कि आभाळ पाझरते

बाई वा-याची वा-याची, बाई तशी गं नाठाळ,
अंगाला टोचती नजरा, तरी नाचे बांधूनिया चाळ

बाया बापड्या बघती, घेऊन नजरेत घाण,
तिला फ़िकीर कुणाची, तिचं सटवीचं वाण

तिला फ़िकीर कुणाची, तिचं सटवीचं वाण

हर्षदा विनया.