उन्हं

उठून उभं राहावं
आणि दबकत जावं, खिडकीपाशी. 
झिरमिरीत पडदे बाजूला सारून,
चेहरा पुढे करावा. 
मागावे एखाद-दोन सूर्यकिरण, झेलावं थोडं उन. 
बरं वाटतं. 

आपल्या आदिम पूर्वजाला,
या उन्हाने इतकंच बरं वाटलं असेल, तंतोतंत!

व्यवहार, शहाणपण, जबाबदारी, निर्णयक्षमता
कामं, ऑफिस व तत्सम रुक्ष शब्दांना विसरून,
उन्हाचं सुख घ्यावं.

खिडकीपाशी रेंगाळणा-या कुत्र्यालाही , मांजरीलाही,
रोजचे निर्णय रोज घेणा-या मुंग्यांनाही,
या उन्हाने इतकंच बरं वाटत असेल.

आपल्यालाही ह्या उन्हावर जगता यायला हवं,
अगदी तंतोतंत.

हर्षदा विनया