ऐल तटावर, पैल तटावर

पोकळ वा-याची, साद ती ऐकून 
बाहुली धावते
ऐल तटावर, पैल तटावर 

हासते, बोलते, कुढते, डोलते 
नजर तोलते
ऐल तटावर, पैल तटावर 

मनीच्या प्रश्नांची, बोचकी बांधते
वाळूच्या दाण्यांची, गणती मांडते 
थकते, तुटते, अखंड कसते 
दिवस मोजते 
ऐल तटावर, पैल तटावर 

ओलेत्या पानांचे, मार्दव चोखते
कोवळ्या जाणीवा, पोटाशी धरते
जोखते, जपते, लपून हसते
जगून बघते 
ऐल तटावर, पैल तटावर 

पोकळ वा-याची, साद ती ऐकून 
बाहुली धावते
ऐल तटावर, पैल तटावर 

हर्षदा विनया

उन्हं

उठून उभं राहावं
आणि दबकत जावं, खिडकीपाशी. 
झिरमिरीत पडदे बाजूला सारून,
चेहरा पुढे करावा. 
मागावे एखाद-दोन सूर्यकिरण, झेलावं थोडं उन. 
बरं वाटतं. 

आपल्या आदिम पूर्वजाला,
या उन्हाने इतकंच बरं वाटलं असेल, तंतोतंत!

व्यवहार, शहाणपण, जबाबदारी, निर्णयक्षमता
कामं, ऑफिस व तत्सम रुक्ष शब्दांना विसरून,
उन्हाचं सुख घ्यावं.

खिडकीपाशी रेंगाळणा-या कुत्र्यालाही , मांजरीलाही,
रोजचे निर्णय रोज घेणा-या मुंग्यांनाही,
या उन्हाने इतकंच बरं वाटत असेल.

आपल्यालाही ह्या उन्हावर जगता यायला हवं,
अगदी तंतोतंत.

हर्षदा विनया

रात्री

रात्री नसतात भयाण,

एकट्या,

ह्यांव-त्यांव

किंवा तसलं काही,

रात्री असल्याच, तर असतात फक्त intimate

रात्री सोलतात कातडी आणि उघडी करतात रंध्रे

रात्री पोहचू देतात स्पर्श आत.

रात्री ऐकू देतात आवाज अधिक तीव्रतेने

जाणवू देतात कंपने आवाजातली

डोळ्यांच्या पांढ-या पोकळीत पाहण्याचं देतात धैर्य, रात्री त्यांच्या अंधारात.

रात्री फोडतात बांध

रात्री होऊ देतात मोकळ्या

असल्याच तर, रात्री असतात फक्त intimate

मग्न

वाहत्या झ-यातून आरपार,
पाहत राहते एक दगड, मग्नपणे..
पाणी वाहतंय, नितळ-लाल, काळं, निळं..
डोळे आणि दगड, दगड आणि डोळे-
यांना जोडणा-या सरळ रंगहीन रेषेला विच्छेदतात अनेक रंग पाण्याचे.
मी आपली, मग्न जोगिणी सारखी पाहत राहते रंग पाण्याचे.
लाल रंग- ते काळा रंग या आवर्तनात,
घेते अठराशे सत्तावीस श्वास, आणि 'मग्नते' दगडात.
मग्नपणे!

हर्षदा विनया

आपण

गर्द काळ्या रात्री, ढगांच्या आडोशातून
अंगावर प्रकाशाचे सडे जपत राहावं.
पाऊसधारा झेलल्या सारखं

डोक्यावरच्या भगभगत्या बल्बचा,
त्या पलीकडे एका मेलेल्या माडीच्या
खिडकीतून येणारा नकोसा लाल प्रकाश,
त्या पलीकडून दूरवरच्या मेणबत्तीचा प्रकाश,
आणि असे बरेच अंधारात उजेडाचे ठिपके
तिथे दूर,चांदण्यांचा प्रकाश
आपल्यासाठीच विखुरालाय असे दाखवणारा

आपण आपले स्तब्ध,
या प्रकाश-प्रकाशातालं अंतर न कळल्यासारखे
सगळंच माझं म्हणून ओढून घेणारे
पाऊसधारा झेलणारे आपण


- हर्षदा विनया