चांगले कि वाईट

ती आणि तो, दोघे आताच घरातून बाहेर पडलेयत, बहूतेक "तो" तिला railway-station पर्यंत सोडून मग आपल्या कामाला निघेल.

तो : तूला rikshaw वगैरे नाही का ग बघता येत, दर वेळी मी काय म्हणून हमाली करायची, तुझी?
( ती तरीही शांत, फ़क्त त्याच्या 'हमाली' या शब्दावर जरा रोखून पाहू लागली इतकंच !)
तो : मग काय मला नसते का घाई? बघतेस काय?
ती : घाई, तूला असते, हो का? तरी बरं, सकाळी उठल्यापासून स्वतःची तयारी करण्याव्यतीरीक्त तू काहीही करत नाहीस.सगळे माझ्या डोक्यावर पडतं.
तो : सांगतेस कूणाला? उपकार नाही करत! घरच्या बाईचे कर्तव्यं असते ते..नोकरीला जातात तर स्वतःला शहाण्या समजतात.
ती : अच्छा ! कर्तव्यं माझी, आणि हक्क तूझे का??
तो : ए तू उतर आधी खाली, सकाळी-सकाळी डोके नको खाऊ, रोजची कटकट असते तूझी !! उतर उतर आधी खाली..
( तो गाडी थांबवतो, ती ही नाईलाजाने उतरते, तो पाठ फ़िरवून निघून जातो, मागे न वळता, ती मात्र पाहत असते एकटक त्याच्याकडे..)

थोडे पूढे गेल्यावर त्याच्या bike खाली एक कूत्र्याचे पिल्लू येते, तो तसाच लगबगीने गाडी थांबवतो,ते पिल्लू एका हातात उचलतो आणि तशीच bike मागे वळवून तिच्याकडे येतो)

तो : (अगदी हलक्या आवाजात) हे बघ, कसले लागलेय याला, चल बस आधी bikeवर !
याला hospital मध्ये घेऊन जावूयात

(तो ते पिल्लू तिच्या हातात देतो, ती अवाक !)

तो : अगं, बघतेस काय? बस ना गाडीवर !

(ती बसते.. शांतपणे, तितक्याच शांतपणे, जितक्या शांतपणे खाली उतरली होती, मनातल्या मनात विचार करत राहते, "ह्याला त्या पिल्लाचे दूखणे कळ्ते?,ह्म्मं, त्याच्या अंगातून रक्त आलं ना, म्हणून असेल कदाचित !" ति तशीच स्तब्ध !!)काही वेळाने !!

तो : अगं, आलं ना hospital .. (तो पिल्लला तिच्या हातातून हिसकावून लगबगीने hospital च्या प्रवेशद्वाराकडे धाव घेतो, ती मागेच)

ती : अरे मी..

( ती पूढे बोलायच्या आतच तो मागे वळतो )

तॊ : तू का थांबलीये गं, तू जा आपल्या वाटॆ, मी येणार नाहीये तूला सोडायला !!

(ती तशीच तिथून निघून जाते, कूत्र्याच्या पिल्लाचा हेवा करत !)

हर्षदा !!

शून्य !!

काल ट्रेनमधून चालले होते. इतक्या गर्दीच्या ठिकाणी एकटी... खरंच एकटीच... कुणाचे काहीही पडलेले नसलेली मी...

उभी होते दारात, एकटक शून्यात पाहत... जशी जशी ट्रेन पुढे जात होती, तसे तसे माझे नवीन नवीन शून्य निर्माण होत राहिले... माझ्या नजरेच्या टप्प्यात येण्यासाठी...

कधी Parle-G ची बिल्डिंग, कधी काही ओळखीच्या दुकानांच्या पाट्या... बस, काहीही माझे शून्य व्यापणारे...

सगळे दिसत असूनही कशाचीही फारशी जाणीव होत नव्हती, कदाचित.

अचानक ट्रेन थांबली... आणि शून्यसुद्धा.

एका पिंपळाच्या झाडावर थांबले शून्य.

पानांची सळसळ...
काळ्याभोर आकाशातले नाजूक थेंब स्वतःच्या पदरात घेणारी पाने...
वाऱ्याशी खेळणारी...
स्वतःकडे ओढून घ्यावे ते झाड...
असे वाटत राहिले...

अचानक पाऊस सुरू झाला...

सगळे थेंब तोंडावर ओघळले...
भिजवले मला...

खूप वेळापासून इतरांशी काहीही देणे-घेणे नसलेली मी, अचानक जागी झाले.

कुणीतरी मोबाइलवर गाणे लावले होते... माझ्या कानांनी ऐकले असावे, माझी परवानगी न घेता... :(

"लग जा गले कि फिर ये हसीं रात हो ना हो,
शायद फिर इस जनम में मुलाकात हो ना हो..."

आणि मग, मघापासून पावसाच्या पाण्यापासून माझ्या पापण्यांनी संरक्षण केलेले डोळे स्वतःच ओले झाले...
तेही अचानकच...

आणि मग...
चेहऱ्यावरून वाहणारे पावसाचे पाणी की डोळ्यातले...

आलेला कढ... गाण्यामुळे की मनातला... वारा वेगाने वाहतोय की माझे मन... हे प्रश्न पडत राहिले...

ट्रेन परत सुरू झाली...

पण आता बाहेर पाहायचे नव्हते...
आता 'आत' थोडे वाकून पाहायची गरज होती