तू विचारशील मी कोण म्हणून,
तेव्हा कदाचित सांगेन तुला,
नाव माझं,
एखादं छायाचित्र,
शिक्षण, पुस्तकं, कविता.
जोखशील मला, पडताळून बघशील,
मोजशील, मापशील,
येशील जवळ, किंवा नाकारशील.
बघशील, कोणते धातू बनवतात मला,
नि किती साचून राहिलेत..
अणु, रेणू माझ्यात.
पण कदाचित सांगणार नाही मी तुला..
कि धमन्यांमधून वाहते माझ्या,
ती हि एक नदी आहे.
सांगणार नाही कदाचित, ते हे..
कि उन्हाचं नुसतं स्पर्श करणं सुद्धा,
जाणवून देतं असतं मला सूर्यमालेचं अस्तित्व.
मला ओळख आहे रंगाची,
आणि कातडीतही आहेत माझ्या असंख्य रंगांच्या छटा
मला कळते भाषा, आणि अर्थहीन स्वर देखील
अर्थबोध होणं, ही माझी गरज नव्हतीच कधी.
सांगणार नाही कदाचित,
की आयुष्यातल्या प्रत्येक माणसाचा गंध ओळखून आहे मी,
प्रत्येक प्रहरात बदलत जाणारे, स्वतंत्र अस्तित्वांसारखे गंध.
सारखे गंध असणारी, दोन माणसं माहित आहेत मला..
जी विषुववृत्ताच्या दोन विरुद्ध बाजूना जगलीत आयुष्यभर, एकमेकांचे गंध सांभाळत.
समुद्र पाहिला, कि ओळख पटते मला त्याची पुन्हयांदा
शरीरातली संप्रेरके लाटा बनतात माझ्या, समुद्र पाहिला की.
कधीच सांगू शकणार नाही तुला,
की मला शारीरिक ओढ वाटते समुद्राची, पुरुषाइतकीच.
सांगणार नाही मी तुला,
कि गर्भात माया आहे माझ्या,
कि जीव लावता येतो मला
कुशीत घेऊन सांगता येतात परीकथा,
नि दुस-याच्या कुशीत शिरून ऐकत राहते मी श्वास.
कसं सांगणार मी,
हेच..
कि शिक्षण, नाव, कविता, पुस्तकं, भाषा, चित्र आणि अर्थ असलेलं सगळं,
या पलीकडेही आहे मला एक अस्तित्व,
अर्थहीन.
जे बदलणार नाही,
मी मानवी इतिहासाच्या कोणत्याही कालखंडात जन्माला आले तरी.
