September 30, 2015

मुलगी वेचते फूलं...

मुलगी वेचते फूलं...


मुलगी
अरूणोद्याआधीच उमलवते डोळे,
निघते दाराबाहेर,
चालून बघते वाटा,
ओळखीच्या अन अनोळखी...
प्रत्येक वाटेवर वेचुन घेते एकेक फूल,
आणि खोचुन घेते कंबरेशी.

सूर्य माथ्यावर येईस्तोवर
मूलीने रचलेला असतो बगीचा
कंबरेच्या परिघावर

सगळी फुलं नादावत असतात,
तिच्या प्रत्येक पावलागणिक
जणू झालियेत घुँगरू

रंगीबेरंगी फुलं घेऊन मग मुलगी निघते क्षितिजाकडे
पश्चिमेकडच्या टेकड़ीवर
पाठमोरा बसलेला तो,
ओळखून येत असतो तिला
दुरुनंच
ती चालु लागते त्याच्या दिशेने
सूर्याचा मागोवा घेत

मुलगी बागड़ते वाटेवर
आणि गंधाळते वाटा,
एकूणएक
.
.
टेकड़ीपाशी पोहोचली की मात्र
मुलगी घेते
सगळी फुलं ओंजळीत
लपवते पाठीमागे
साद घालते त्याला
तो वळून पाहीपर्यंत
मुलगी मनातल्या मनात
मांडते गणितं फुलांची...
मांडते त्यांचे क्रम,
त्याच्या आवडीनिवडीला साजेसे
मुलगी वाट बघते
.
.
मुलगी मुलाला पाहुन बावरते
मुलगी ओठ घट्ट दाबून धरते
आणि मुलगी मुलाची स्थिर नजर पाहुन ओशाळते
.
.
मावळत्या सूर्याच्या रंगाकडे बघुन हसत,
मग
शरीरामागच्या अंधारात
मुलगी सांडून देते,
एकेक फूल
ओंजळ रिकामी होइस्तोवर
मुलगी परतते
मुलगी म्हणे नित्य क्रमाने फूलं वेचते
...


हर्षदा विनया

September 9, 2015

.

हो,
सरकव तो पडदा,
अरे, हां, बस!
पूर्ण नको.


त्या पालिकडल्या स्ट्रीट लाईटच्या
पिवळसर प्रकाशाची
ही धगधगती किनार असू दे तशीच,
पडद्याच्या लाटांवर!
आणि तू तिथेच उभा राहा.
स्तब्ध.

इथे या उशीवर मात्र,
पसरुन देणार आहे मी,
माझे चांदण्या माळलेले केस
आणि गुंफवून धरणार आहे,
माझीच बोटं एकमेंकात.
गालिच्यावर रेखाटलेल्या वेलीवर,
ठसवुन देणार आहे मी,
माझ्याच श्वासांची फुलं.
आज!

डोळे मिटले
की म्हणतात
पार करता येतात सगळी अंतरं.

मी ही माझ्या मिटलेल्या पापण्यांमागे,
पार करणार आहे,
तू सांगितलेल्या सगळ्या अशक्यतेच्या मर्यादा,
आज तुझ्याच साक्षिने.

तू धरून ठेव पडदा नीट...


हर्षदा विनया

January 21, 2015

Vividity

कसे ग रंग दिसतात इतके स्पष्ट तुला?
जणू असंख्य भिंग बसवून दिलीत,
तुझ्या त्या काळवंडलेल्या डोळ्यांमागे..
कुठून येते ही विव्हिडीटी?
अगणित करड्यांना कणाकणाने वेगळं करत,
मेंदूच्या वेगळ्या-वेगळ्या कप्प्यात स्थान देणारी,
जगणं कठीण करून सोडणारी विव्हिडीटी.
स्पर्शांचही तसंच...
थंड, गरम, मऊसुत, टणक, ओले, कोरडे..फक्त इतक्याच श्रेण्या नाहीत.
तर,
'अगदी हाडात रूतणारे' पासून ते 'त्वचेवरही न जाणवणारे',
असे रांगेत उभे करता येतील इतके स्पर्श.
अश्या बघण्या-जाणवण्यातून जन्माला येणा-या
सतराशे लाख भावना.
आणि रंगामध्ये जाणवते तशीच, भावनांची विव्हिडीटी.
हे इतके मोठं बि-हाड घेऊन कसं जगतेस बाई?

हर्षदा विनया