आपण

गर्द काळ्या रात्री, ढगांच्या आडोशातून
अंगावर प्रकाशाचे सडे जपत राहावं.
पाऊसधारा झेलल्या सारखं

डोक्यावरच्या भगभगत्या बल्बचा,
त्या पलीकडे एका मेलेल्या माडीच्या
खिडकीतून येणारा नकोसा लाल प्रकाश,
त्या पलीकडून दूरवरच्या मेणबत्तीचा प्रकाश,
आणि असे बरेच अंधारात उजेडाचे ठिपके
तिथे दूर,चांदण्यांचा प्रकाश
आपल्यासाठीच विखुरालाय असे दाखवणारा

आपण आपले स्तब्ध,
या प्रकाश-प्रकाशातालं अंतर न कळल्यासारखे
सगळंच माझं म्हणून ओढून घेणारे
पाऊसधारा झेलणारे आपण


- हर्षदा विनया

...

माझ्या पाखराचा जीव,
ओल्या मातीचं शिवार!
कसा सावरू मिठीत,
कोवळ्या आसवांचा भार?

हर्षदा

माती

माती .. 

भुसभूशीत
लुसलुशीत पण अबोल माती
कोणत्यातरी साच्यात
स्वतःला बसवू पाहणारी माती
साचे निराळे, कधी पुरूषी तर कधी स्त्रित्व दाखवणारे..

स्वतःला साच्यात बंद करून,
गुपचूप त्याच्या कूशीत 
निजू पाहणारी माती
साच्याचा नवीन आकार मिळेल,
असे स्वप्नेरी स्वप्न लपवून जगणारी माती..

जिवाच्या आकांताने,
जखमा खात,
साच्यात मावू पाहणारी माती.

धडपड धडपड .. अविश्रांत धडपड..
साच्यात मावण्याची

पण प्रत्येक वेळी,
साचा उपडी केल्यावर
पुर्वीसारखीच भूसभूशीत
खाली कोसळणारी माती.

स्वतःला कोणताच आकार,
न देऊ शकलेली
कोणताही साचा आपला,
न म्हणू शकलेली
थकलेली, विफल माती

हर्षदा विनया