ऐल तटावर, पैल तटावर

पोकळ वा-याची, साद ती ऐकून 
बाहुली धावते
ऐल तटावर, पैल तटावर 

हासते, बोलते, कुढते, डोलते 
नजर तोलते
ऐल तटावर, पैल तटावर 

मनीच्या प्रश्नांची, बोचकी बांधते
वाळूच्या दाण्यांची, गणती मांडते 
थकते, तुटते, अखंड कसते 
दिवस मोजते 
ऐल तटावर, पैल तटावर 

ओलेत्या पानांचे, मार्दव चोखते
कोवळ्या जाणीवा, पोटाशी धरते
जोखते, जपते, लपून हसते
जगून बघते 
ऐल तटावर, पैल तटावर 

पोकळ वा-याची, साद ती ऐकून 
बाहुली धावते
ऐल तटावर, पैल तटावर 

हर्षदा विनया

उन्हं

उठून उभं राहावं
आणि दबकत जावं, खिडकीपाशी. 
झिरमिरीत पडदे बाजूला सारून,
चेहरा पुढे करावा. 
मागावे एखाद-दोन सूर्यकिरण, झेलावं थोडं उन. 
बरं वाटतं. 

आपल्या आदिम पूर्वजाला,
या उन्हाने इतकंच बरं वाटलं असेल, तंतोतंत!

व्यवहार, शहाणपण, जबाबदारी, निर्णयक्षमता
कामं, ऑफिस व तत्सम रुक्ष शब्दांना विसरून,
उन्हाचं सुख घ्यावं.

खिडकीपाशी रेंगाळणा-या कुत्र्यालाही , मांजरीलाही,
रोजचे निर्णय रोज घेणा-या मुंग्यांनाही,
या उन्हाने इतकंच बरं वाटत असेल.

आपल्यालाही ह्या उन्हावर जगता यायला हवं,
अगदी तंतोतंत.

हर्षदा विनया

रात्री

रात्री नसतात भयाण,

एकट्या,

ह्यांव-त्यांव

किंवा तसलं काही,

रात्री असल्याच, तर असतात फक्त intimate

रात्री सोलतात कातडी आणि उघडी करतात रंध्रे

रात्री पोहचू देतात स्पर्श आत.

रात्री ऐकू देतात आवाज अधिक तीव्रतेने

जाणवू देतात कंपने आवाजातली

डोळ्यांच्या पांढ-या पोकळीत पाहण्याचं देतात धैर्य, रात्री त्यांच्या अंधारात.

रात्री फोडतात बांध

रात्री होऊ देतात मोकळ्या

असल्याच तर, रात्री असतात फक्त intimate