तिचं सटवीचं वाण

बाई नाजूक गोजिरी, चवळीची शेंग जशी,
भर भरली अंगानं, बघ मोहरते कशी

अशी काय ती दिवाणी, सांजवेळी फ़िरकली,
नदीकाठी तळ्याकाठी, तिची पावलं रूतली

बाई फ़िरे रानोमाळी, जसं पिसाटलेलं वारं,
तीत नादला तो वेग, मानली वा-यानीही हार

खुळी डोंगर-कपारी, एकलीच गाणी गाते,
फ़ेर धरते हसून, गाभूळली चिंच खाते

बाई वेडी गं वडी गं, वर डोळे वटारते,
मग घाबरून तिला, वर वीज कडाडते

अनवाणी पायांनी, सारं रान धुंडाळते,
काटा बोचला तिला, कि आभाळ पाझरते

बाई वा-याची वा-याची, बाई तशी गं नाठाळ,
अंगाला टोचती नजरा, तरी नाचे बांधूनिया चाळ

बाया बापड्या बघती, घेऊन नजरेत घाण,
तिला फ़िकीर कुणाची, तिचं सटवीचं वाण

तिला फ़िकीर कुणाची, तिचं सटवीचं वाण

हर्षदा विनया.

आणि बस्स.. आई गं !!

इथून पळ, तिथून पळ,
इथे आपट, तिथे आपट,
एक गुद्दा, एक फ़टका,
एक उडी नि मानेला झटका
धाड धाड, खड खडाट..
धडाम धूम आणि बस्सं.. आई गं !

वेडे वेड , वेडाची लिमीट,
क्रूष्णविवर, चंद्रशेखर लिमिट,
इकडॆ रेषा, तिकडे रेषा
लक्ष्मणरेषा, सगळीकडे लिमिट
आडवा छेद, उभा छेद
ह्या आक्रूत्या, त्या आक्रूत्या
तळ्यात उडी किंवा मळ्यात उडी
धाव धाव पळ पळ.. आणि बस्स.. आई गं !

पडला देह, सावरलं मन,
खरचटला देह, फ़ुत्कारले मन
शरीर थंडावले, किंचाळले मन
वर वर स्तब्ध, निस्तेज देह
आत आत आग आग..आणि बस्स.. आई गं !!

..हर्षदा विनया..