June 2, 2009

तिचं सटवीचं वाण

बाई नाजूक गोजिरी, चवळीची शेंग जशी,
भर भरली अंगानं, बघ मोहरते कशी..

अशी काय ती दिवाणी, सांजवेळी फ़िरकली,
नदीकाठी तळ्याकाठी, तिची पावलं रूतली..

बाई फ़िरे रानोमाळी, जसं पिसाटलेलं वारं,
तीत नादला तो वेग, मानली वा-यानीही हार..

खुळी डोंगर-कपारी, एकलीच गाणी गाते,
फ़ेर धरते हसून, गाभूळली चिंच खाते..

बाई वेडी गं वडी गं, वर डोळे वटारते,
मग घाबरून तिला, वर वीज कडाडते..

अनवाणी पायांनी, सारं रान धुंडाळते,
काटा बोचला तिला, कि आभाळ पाझरते...

बाई वा-याची वा-याची, बाई तशी गं नाठाळ,
अंगाला टोचती नजरा, तरी नाचे बांधूनिया चाळ...

बाया बापड्या बघती, घेऊन नजरेत घाण,
तिला फ़िकीर कुणाची, तिचं सटवीचं वाण..

तिला फ़िकीर कुणाची, तिचं सटवीचं वाण...

हर्षदा विनया..

update : बाई म्हणली कि तिच्या चौकटी नकळतंच आखून दिल्या जातात आणि त्या तशाच्या तश्या accept पण केल्या जातात..
मोकळ्या रानात फ़िरणं, काम नसताना घराबाहेर राहणं हे दर दूरंच..पण सहज म्हणून संध्याकाळी फ़ेरफ़टका मारायचं असं तिला वाटलं तरी हजारो माणसं चालत असलेल्या रस्त्यात सुद्धा कोणीतरी सोबत (ओळखीचं) हवं असतं तिला.. कारण तिला तसचं शिकवलेलं असतं....
अशा परिस्थितीमध्ये, एखादी मोकळं राहू पाहणारी मग सटवी ठरते...
माणुस म्हणून सुद्धा साधा हवा असलेला मोकळेपणा सहजासहजी मिळत नाही..
अजूनही गावागावांमध्ये, अफ़गाण, इराण, इराक, बांग्लादेश, भारत (हो आपण सुद्धा) अशा देशांमध्ये आजही बाईचा मोकळेपणा आणि तिचं चरित्र याचा सहज संबंध लावला जातो...

मोकळं फ़िरू पाहणं, निसर्ग अनूभवून पाहणं, स्वतःला आत्ममग्न ठेवणं, या तिच्या गरजा असूच शकत नाहित असं वाटतं या जगात सगळ्यांना... त्यात एखादी "नाठाळ" निघालीच तर तश्याच कडक आणि अश्लील शब्दांमध्ये तिची विभत्सना होते आणि प्रत्येक स्त्री त्या शब्दांना "घाबरते"...
....
म्हणून जर घरात बंदिस्त राहणा-या, खिडकीतून आलेली हवा पुरेशी असणा-या बाईकडे जर सतीचं वाण असेल..तर मी जिला रंगवू पाहतेय अशा बाईकडे सटवीचंच असायला हवं नाही का?
...
या बद्दल तस्लिमा नसरीन यांच्या लेखनमालेतील (नष्ट मेयेर नष्ट गद्य) पहीलाच लेख वाचण्याजोगा आहे..

हर्षदा

ता.क. नष्ट म्हणजे वाया गेलेली.. नष्ट मेयेर नष्ट गद्य म्हणजे नाठाळ बाईचे नाठाळ लिखाण..
तस्लिमा स्वतःला नाठाळ समजते.

कौलारू

कौलारू घर म्हटलं, की सगळाच अंधार...
घराचं छप्पर आणि...
कितीतरी कौलांमध्ये एखादी काच..
काचेतून येणारा एक कवडसा ...
...........प्रकाशाचा...........
त्यातले असंख्य धूलीकण..
उगाच तरंगणारे....

देहाचं घर पण माझ्या..
असंच कौलारू..
बुद्धीच्या छप्पराचे...
बुद्धीच्या छप्परातही अशीच एक काच..
मनाची..
त्यातून येणारा एक कवडसा...

तरंगणारे असंख्य कण...
काही आठवांचे,
काही आसवांचे,
काही मित्रांचे..
काही मित्रांच्या अबोल्याचे...
काही विचारांचे,
काही स्वप्नांचे..
स्वप्नांसाठी झिजलेल्या अंगाचे...

काही उगाच आपले असेच.. नुसते सुन्नतेचे..
..रिकामे रिकामे.....

हर्षदा विनया

May 24, 2009

तुझ्यासाठी..

यापूढे, कधी मुठी आवळल्याच,
तर न चुकता,
कोरून ठेव,
एका स्त्रीचे चित्र मनगटावर,
असंख्य माद्यांच्या गदारोळातंही,
स्त्रीत्व जपणा-या ’स्त्री’ चं चित्र..
"तुझ्या" स्त्री चं....

कधी रागात,
दात-ओठ खाताना,
सापडलास स्वतःला,
चुकून..
तर बघ तिचे गोलाकार नाजूक स्तन,
स्वतःच्याच मनगटावरचे...

आणि सांग स्वतःला, "मी शांत झालोय"

कधी आवेशात,
वावटळीसारखा भिरभिरताना,
सापडलास स्वतःला,
तेही चुकूनंच..
तर बघ तिचं मनगटावरचं अस्तित्त्व..
आवळून धर तिला तुझ्या बाहूत,
जाणवेल तुला,
तुलाच धरून ठेवलंय तिनं,
तुला आणि तुझ्यातल्या वावटळीलाही....

कधी उद्वेगात,
दोन हातात तोंड लपवून,
रडताना सापडलास स्वतःला..
चुकून.. हो चुकूनंच...
कि सारे अश्रू सांडून दे..
मनगटावर...

नाहीशी होईल ’ती’..
आणि मुठीही सुटतील..
आवळलेल्या....

तुझ्या ओंजळीत,
तुझेच अश्रू बनून..
वाहेल ती.. तुझी ’स्त्री’..

हर्षदा विनया..

April 1, 2009

आणि बस्स.. आई गं !!

इथून पळ, तिथून पळ,
इथे आपट, तिथे आपट,
एक गुद्दा, एक फ़टका,
एक उडी नि मानेला झटका..
धाड धाड, खड खडाट..
धडाम धूम आणि बस्सं.. आई गं !!

वेडे वेड , वेडाची लिमीट,
क्रूष्णविवर, चंद्रशेखर लिमिट,
इकडॆ रेषा, तिकडे रेषा..
लक्ष्मणरेषा, सगळीकडे लिमिट..
आडवा छेद, उभा छेद..
ह्या आक्रूत्या, त्या आक्रूत्या..
तळ्यात उडी किंवा मळ्यात उडी..
धाव धाव पळ पळ.. आणि बस्स.. आई गं !

पडला देह, सावरलं मन,
खरचटला देह, फ़ुत्कारले मन..
शरीर थंडावले, किंचाळले मन..
वर वर स्तब्ध, निस्तेज देह..
आत आत आग आग..आणि बस्स.. आई गं !!

..हर्षदा विनया..

March 26, 2009

थेंब

ट्प ..
मंदसा नादावला
आणि
एक थेंब बरसला..
कपाळाच्या मध्यभागी...
झाली जाणीव ओली..

सरळ पाझरत आला..
नाकाच्या टोकावर..
मीच त्याला सावरून,
धरल्यासारखा...
शांत.. संथ..

दूसरा थेंब ...
गालावर ओघळला..
गूदगूल्या करीत..
पूरेपूर जाणवला..
पळत आला खाली,
भिजवली हनूवटी,
जशी स्पर्शीली ..
मायेने कूणीतरी...

तिसरा थेंब हातावर..
थोडासा जोरात..
मोती बरसावा तसा...
मी पटकन ओंजळ बनवली,
सारे मोती साचले तळहाती...

मग पिऊन घेतला थेंब थेंब,
आणि ओठांनाही झाला स्पर्श..
कूणाचीतरी,
बोटं फ़िरल्यागत...

असा एकेक थेंब बरसत राहिला..
भिजवत राहीला...
ट्प ट्प नादावत राहिला..
आणि मी भिजल्यावर,
मीही पाझरले.. डोळ्यांतून..
काही थेंब माझ्यातही पाझरले..
चेह-यावरच्या,
त्या थेंबांशी एकरूप होत...
सारे थेंब थेंब भरून राहीले माझ्यात...
आता.. मलाही बरसायचंय..
कूणावरतरी..
बरसायचंय मलाही..
बरसायचंय..

हर्षदा विनया.
(मार्च २००९)

March 3, 2009

माझं मन.. !!

"mind manifests itself as
the stream of consciousness"
पूस्तकातली व्याख्या घोकून,
जेव्हा पूस्तक बाजूला ठेवलं..
आणि खिडकीतून बाहेर पाहीलं..
चांदण्यांनी भरलेलं आकाश दिसलं..
एकेक चांदणी गलोलीने पाडावी वाटली..
आणि कळलं पुस्तकाच्या व्याख्येच्याही..
पलीकडॆ आहे वेडं मन !!

कधीतरी वाटतं, मोठ्याश्या oysterमध्ये,
वाळूसारखे अलगद शिरलो..
तर आपला पण मोती होईल?
कधी कधी वाटतं..
जगातली सगळी फ़ुलं,
पांघरली अंगावर तर...
मी सुगंध मिळवेन कि ते?
हसरं हसरं फ़ूलपाखरू उडताना पाहीलं,
कि पाठ चाचपून पाहाविशी वाटते..
चूकून एखादा तरी पंख फ़ूटला असेल तर
आणि कळतं,
पूस्तकाच्या व्याख्येपलीकडचं माझं मन !!
एकटं असलं तरी सोबत करतं,
जीवनाच्या असंख्य आयामांतून फ़िरवते..
देह स्थिरावलेला असला तरी..,
कधी बाबाच्या मांडीवर डोके ठेवून येतं,
कधी प्रियकरच्या गालाला गाल घासून येतं,
कधी अवकाशातून हूंडारत राहतं....
आकाशगंगा सोडून उगा देवया्नीच्या वाटेला जातं..
आणि कळतं, व्याख्येपलीकडंचं मन !!

हसता हसता डोळे ओलवून टाकतं,
पडता पडताच "उठ" म्हणून सांगतं..
स्वतः हरवते पण मला सावरतं..
असं व्याख्येपलीकडचं मन !!

या गर्दीत वास लागल्यासरखंच..
"माझ्या" माणसांकडॆ ओढ घेतं..
मुक्ततेच्या व्याख्येत जाणीवांना बसवते..
आणि मजेमजेतंच अद्वैत शिकवतं...
सगळं so called "माणूसपण" बाजूला ठेऊन,
"माणूस" नावाचा प्राणी बनून जगायला शिकवतं..
जगण्यातला रस पिताना..
सगळॆ आडपडदे दूर टाकायला लावतं..
तेव्हा कळतं, व्याख्येपलीकडंच माझं मन!!

वाकूल्या दाखवत स्वतःच,
कोडे बनून उभे राहते....
"चल बघू सोडव मला"...
आणि कळता कळता हातून निसटतं..
असं व्याख्येपलीकडंच माझं मन !!

हर्षदा विनया...

February 24, 2009

शून्याचा काळ

.जेव्हा रात्री जास्त जागतात,
आणि पहाट लवकर उठते,
तेव्हा मध्येच निपचित पडतो,
तो फ़क्त "एका शून्याचा" काळ...

मग तो शून्य पांघरून घ्यायचा..
अंगा-खांद्यावर, डोक्यावर...
आत शिरायचे त्याच्या..
त्यालाच त्रिमीतीय बनवून..
आणि शिरलो त्या पोकळीत,
कि आपणंही निपचित पडायचं..
त्याच्यासारखंच.. निश्चिंत..शांत..
काळाला मागे टाकत....
...........
..............
पोकळीत शिरणं आणि
निपचित पडणं...
घेऊन जाते शून्याच्या ..
त्रिमीतीच्या पलीकडच्या..
चौथ्या मितीत...
काळाला जिथे मागे टाकून..
डोळे बंद करून..
शिरते त्या "मंद" अवस्थेत..
तेव्हा काळाची चौथी मितीपण हरते.
. माझ्या निगरगट्टपणापूढे..
शांत, निंवात, बंद डोळे....
आणि ती तंद्री मोडण्यासाठी..
आसूसलेले माझ्या मनातले विचार..
ही अजून पाचवी मिती....
नालायकशी.. चौथीवर स्वार होऊ पाहणारी...
पण छे !! आता शक्य नाही..
शून्य अजून लहान लहान होतंय..
पाय आता पोटाशी घ्यावे लागतायंत,
मान खाली वाकवावी लागतेय..
पाठीला बाक आणून एक गोल बनलायं..
माझाचं.. शून्यासारखा...
आता शून्य बिंदू होऊ पाहतोय...
आणि मग पूढे.. "nothing" होऊ पाहतोय..
छे !! आता मागे वळणे नाही..
आता ते शक्यंच नाही..

हर्षदा विनया.(२४ फ़ेब्रू. ०९)

February 23, 2009

सूख-सूख

देहाला हवेसे,
सूखी कवडसे,
तरी मागतसे,
सुख-सुख !

सुखाला म्हणावे,
कूठून व्याख्यावे,
अनादि अंतिम,
सूख-सूख !

व्याख्या कठीणंच,
संदर्भ देहाचा,
मोजणे अशक्य,
सूख-सूख !

कसे समजावे,
जेव्हा उमजावे,
देहा विसरावे,
सूख-सूख !

देहाचा वापर,
माध्यम केवळ,
कळून उरावे,
सूख-सूख !

भोग भोगायचे,
इतूके कामाचे,
आत्म्यास पूजावे,
सूख-सूख !

अंतरी वसावे,
उच्च पूजनिय,
दाविले पल्याड,
सूख-सूख !

बंद डोळ्यांमाजी,
दिसला प्रकाश,
जाणावे तेचहे,
सूख-सूख !

बाजूला विरळ,
हवाही चपळ,
डोळियाचे पाणी,
सूख-सूख !

आभाळीचा सूर्य,
तांबडे आकाश,
शहारले अंग,
सूख-सूख !

मंदिराच्या पायी,
लाविली तंद्रीही,
शूद्ध हरपली,
सूख-सूख !

असेही सूखात,
भोगियले आज,
वसला मनात,
सूख-सूख !!

नास्तिक मनात,
फ़ूलवल्या आशा,
प्रिय परमेशा,
सूख-सूख !!

हर्षदा..
ह्म्म्म... सूख- सूख

February 19, 2009

"सखा"

कधीतरी "सखा" या शब्दाने भुरळ पाडली त्यातंच चैताली आहेर (उर्फ़ चैताली ताई) यांची "सखा-सर्वसमावेशक असा" ही कविता वाचनात आली..
ती अशी :

सगळ्यांना मित्रं-मैत्रिणी असतात .... मलाही आहेत...
पण तु माझा "सखा" आहेस....
त्या निळ्या,मिश्किल कृष्णासारखा..... अथांग.....
काहितरी शोधत होते.... युगोनयुगे....
ते तुझ्याकडे आहे... अगदी शुद्ध स्वरुपात.....
फुलांवरून हात फिरवत असताना... आई गं!
टचकन काटा रुतला मला... तळमळले....मनापासून कळवळले!
शोधला काटा... पण बहुतेक फुलंच टोचलं असेल मला.....
तु बघत होतास स्थित्यंतरं ...... स्थितप्रज्ञासारखा!
त्या बेसावध क्षणी.... मी भान विसरले,
तुही माझा हात धरलास.... किंबहुना मला तरी तसे वाटले....
आणि आपण निघालो त्या क्षितिजाकडे...
केव्हाच पोहोचलो असतो ..... अल्याड काय अन् पल्याड काय!
पन तु माझा हात सोडलास ......!!!!! म्हणालास.....
"चल जा! मार भरारी....मी आहे इथेच..."
मी चमकून बघितले तुझ्याकडे आणि क्षणात मळभ दुर झाले.....
मी पिसाहून हलकी होउन उडाले...
कुठेही असेन मी आकाशात....
खात्री आहे मला.... माझ्याकडे त्याच अनिमिष नेत्रांनी बघत असशील तु...
... नितळतेने भरलेल्या.....
म्हणुनच तु माझा "सखा" आहेस..... सर्वसमावेशक असा!!!


------ चैताली.


------ चैताली आहेर..

ह्म्म्मं.. सखा.. कोण असतो सखा.. मित्र असतो? प्रियकर असतो? कि त्याही पलीकडंचा असतो कूणीतरी?
आणि एक विचारचक्रच सूरू झालं..
चैताली ताईने उत्तमप्रकारे व्याख्या केली आहे..
>>"तु बघत होतास स्थित्यंतरं ...... स्थितप्रज्ञासारखा!
>>पण तु माझा हात सोडलास ......!!!!! म्हणालास.....
"चल जा! मार भरारी....मी आहे इथेच..."
तिच्या या ओळी बरंच सांगून जातात.
सखा हा निव्वळ मित्र नाही, तो प्रियकरही नाही कारण प्रियकराबद्दल असणारी सहवासाची, शरीराची ओढ त्याच्याबद्दल वाटत नाही.
सखा.. हा सूर्यासारखा.. स्वतः तळपून प्रकाश देत राहणारा, दूर राहून उगवण्यापासून मावळेपर्यंत ’आपल्याकडॆच पाहतोय कि काय?’असे भासवणारा.. तो सखा !!
सखा क्रूष्णासारखा.. युद्धात सहभागी न होता, अर्जूनाला गीता सांगणारा..त्याच्या रथाचा सारथी..मार्गदर्शक..युद्धाची सुत्र हलवणारा..पण तरीही नामानिराळा राहणारा.. तो सखा !!
आयूष्यातला सखा ही असाच हवा.. सगळी जगण्याची लढाई दूरवरून पाहणारा..पण स्थितप्रज्ञासारखा (हे महत्वाचे) !!
पण सतत भासवणारा कि "मी आहे"
लढाईत सहभागी न होता सुद्धा "तू लढ,घे भरारी.. मी आहे" ह्या एका वाक्याने हजारों हत्तींचे बळ देणारा ..तो सखा.. !!
सखा स्वतःमध्येच वेगळा आहे.तो कूणातही सापडू शकतो, एखाद्या मित्रात,मैत्रीणीत,आईत,बाबात,प्रियकरात,प्रेयसीत...कूणातही..
पण जर तो प्रियकरातच असेल तर त्यासारखं सुख नाही !! काय म्हणतात ते हिंदीत "सोने पे सूहागा!" [:)]

हर्षदा...
१९ फ़ेब्रू. ’०९

February 18, 2009

तूही ये असाच.... कधीतरी

तूही ये असाच..कधीतरी...
तू पाठवलेला वारा,
काल कानात गुंजी घालून,
मानेखाली गूदगूल्या करून,
अलगद निघून गेला..
निरोप न घेता...
ए, एकदा तूही ये असाच..

बघ ना ! तो वरचा ढग,
कसं आभाळ व्यापून राहीलाय..
जसं..तू व्यापलंस माझं आभाळ..
एकटाच आला आणि..
गूपचूप बरसून गेला माझ्या अंगणात..
ए, एकदा तूही ये असाच...कधीतरी..

कधीतरी माझ्या खिडकीजवळचा पडदा..
वा-याने फ़ार उडत असतो..
जवळ असले मी की,
मुद्दाम फ़िरतो माझ्या ओठांवर..
ए..तूही फ़िरून बघ ..
एकदा असाच..कधीतरी....

खळाळती नदी बन कधीतरी..
वाहून बघ..
आत बाहेर माझ्यातून...
भिजव मला.. आणि
चिंब हो तूही...
बघ.. ये एकदा असाच....
निरोप न देता..
आगंतूकासारखा....

पण ये.. ये ..कधीतरी..

हर्षदा

February 17, 2009

रात्र...

रात्र...........
तू अशीच पसरवत जात होतीस,
स्वतःला..माझ्या रोमारोमावर...
तूझी काळी छाया झाकाळत होती,
माझं मन.. माझ्याही नकळत..

शेजारी निद्राधीन असलेल्या
माझ्या मालकालाही आलीस ओलांडून..
त्याला कशी जाणवली नाही,
तूझी अनामिक.. भयंकर चाहूल??

पण मी भेदरले होते..
मी खरंच भेदरलेच होते..

शिरले त्याचे कूशीत..
त्याचे प्रचंड बाहू आवळून घेतले..
स्वतःभोवती.... !!
रूतवून टाकला माझा चेहरा..
त्याच्या छातीवर !!
...पण.. पण..सारं व्यर्थ !!

माझ्या धडधडणा-या छातीतून,
... भिजलेल्या अंगातून,
कपाळावरून ओघळणा-या घामातून,
थरथरणा-या देहातून,
नजरही वर उचलता येत नाही..
इतक्या घाबरलेल्या माझ्या मनातून..


जाणवत राहीलीस तू....
अजून अजून घाबरवत राहीलीस..

आणि मी घाबरत राहीले तूला..
त्याच्या कूशीत असतानाही..
कारण..
तो असूनही एकटी होते मी..
आणि तू सोबतीला..
एकटेपणाची जाणीव करून द्यायला...

हर्षदा (जाने.०९)
( संतोष (कवितेतला) यांची रात्र कविता वाचून सूचलेली कविता )

January 24, 2009

तु हसतोस..

तू हसतोस,
खूप हसतोस..
वेड्यासारखा....
उधळलेल्या घोड्यासारखा...

एक हसायचा..
साधा सूर मिळाला तरी..
खेचतोस तो...
अगदी तारसप्तकात...
हसतोस.....बराच वेळ..
अगदी, डोळ्यात पाणी येऊन..
ठसका लागेपर्यंत... !!


पण, डोळ्यात पाणी काय,
फ़क्त ठसका लागल्यानेच येतं?
.
पण तरीही तू मात्र हसतोस...

डोळे काहीही बोलले तरी,
ओठ कितीही थरथरले तरी..
स्पर्श कितीही उमाळला तरी...
तू हसायचं बूवा काही सोडत नाहीस..
.. थरथरणा-या अधरांतून..
तूझे फ़सवे दात दाखवत !!

...
पण तू हस ...
असाच फ़सवत राहा.. स्वतःला..
डोळे बंद कर स्वतःचे....
आणि हस.. मोठ्यामोठ्याने...

अजून लाखो प्रकार शिकून घे..
हसण्याचे...
आजमावून बघ ते "जवळच्यांवर"..
बघ ते फ़सतात का?

ते फ़सले तर तू जिंकशील..
आणि नाहीच फ़सले..
तर मात्र.. "ते"च हरतील..
..
..तू झेपलास नाही म्हणून.. !!

हर्षदा.. २ जाने. ०९, १७.१३

January 23, 2009

तू हसतोस.... बाबासाठी.. !!

बाबा, तू नेहमीच का रे असा..
ओठ लांबवून हसतोस??
अलगद हसताना..
पापण्या तेवढ्या झूकवतोस खाली..
कूणाला डोळे दिसू नयेत,
म्हणून की काय??

बाबा...
आपली आई गेली ना..
तेव्हा तू कोप-यात बसलेलास..
मला फ़ार मज्जा येत होती रे..
इतकी सगळी माणसं बघून..
..
आपल्याकडे पार्टीला यायचे..
तेच सगळे होते ना तेव्हापण??

तेव्हा, मला येणारी मजा बघून..
मला पोटाशी घेऊन ..
तू असाच हसला होतास..
न जाणे, तेव्हा मात्र..
तूझ्या बंद पापण्यांतूनसूद्धा..
एक थेंब खाली ओझरलाच...
मला आपलं कळलंच नाही..
तूझे माझ्या डोक्यावरले हात..
असे का थरथरतायत??
....
बाबा.. तूझ्या या हसण्यावरंच..
.........मोठी झालेय रे मी !!

आजकाल,
मी फ़ार गोंधळ करते ना रे??
रोजच्याच खूरापती घेऊन येते..
..
चार भिंतींच्या पलीकडे मोकाट सूटते..
..
"मग धक्का मारतंच रे कूणीतरी"..
आणी मी चिडते...
पेटते.. आणि भिडते, नाक चढवून...

घरी आले की मात्र..
तूझ्या "थोड्या सूटलेल्या" पोटाला बिलगते..
तू मायेने हात फ़िरवून ..
तसाच हसतोस किंचित...
पण आजकाल पापण्या मिटत नाहीस..

मूद्दामंच दारं मोकळी सोडतोस..
तूझ्या मनाची

काळजी असते रे त्या डोळ्यांत..
"तू काळजी करतोस ना माझी?"

जाणूनबूजून मनाची कवाडं उघडतोस..
मी सावरावं म्हणून...

तसाच गालातल्या गालात हसत....
एका हाताने वेगळी करतोस मला..
तूझ्या शरीरापासून..

आता मी 'स्वतः' उडायला हवंय..
हेच सांगतोस ना?? मला लांब करून...
तसाच हसत..
गालातल्या गालात..
ओठ लांबवून..
पण पापण्या न लवता...

हर्षदा.. ८ जाने. ०९, १७.००

January 10, 2009

कृष्णा ...........

कृष्णा तूझी मीरा आता वेडावलीये...
रोजचीच धावपळ..
आणि रोजचीच ट्रेन..
गर्दीतले असंख्य स्पर्श..
...पण सगळॆ नकोसे !!
डोळ्यासमोरच्या असंख्य आकृत्या....
..
आणि त्यांच्या वेडगळ सावल्या..
सगळंच कसं मला फ़सवणारं...

या रोजच्या नव्या जगण्यातही..
रोज बदलत नाहीस तो तू..
तूझी आठवण..
आणि तू नसण्याची बोच...
हे शल्य जपावं आणि उधळावंही..
एकाच वेळी... क्षणी..

तसा तू अनोळखीच माझ्यासाठी..
......निराकार.....
चेहरा..माहीत नाही..
उंची, आकार, रंग, ढंग..
माहीत नाही....
पण तू "तू"च आहेस..
इतकंच कळतं !!!

किती सूखावले असते जर..
तूही असतास..याच गर्दीत..
कूठेतरी..
तूही शोधलं असतंस मला !!
विसावले असते क्षणीक का होइना??
पण सूखासाठीच !!

पण तू नाहीस...
तू नाहीसंच कूठे...
!!

हर्षदा.......

(अशा प्रत्येक मीरेसाठी जी कृष्णासाठी झूरता झूरता एकटीच लढते ..रोजचं का असेना, पण कठीण लढणं.. आणि तिच्या कृष्णासाठी... )
बस मध्ये शेजारी बसलेली एक मूलगी फ़ोनवर फ़ार लाडीगोडीने छान छान (साधारण दोन तास ) बोलत होती.. मनात येइल ते..हटटाने तक्रार करत होती.. असंख्य रंग, रस दिसले तीच्या बोलण्यात.. त्या गप्पांपूर्वी माझ्यासारखीच त्रासलेली ती गप्पांनंतर अचानक खूलली होती..मला कळलंच नाही..काय जादू झाली...पण जादू झाली खरी.. काहीतरी !!
तेव्हा सूचलं .........